polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
III Festiwal Kwadrofonik
14–15 grudnia 2017, Warszawa
III Międzynarodowy Festiwal Chóralny Muzyki Adwentowej i Świątecznej „Mundus Cantat Sopot”
15–17 grudnia 2017 roku, Sopot
II Album muzyki współczesnej dla młodych wykonawców
16 grudnia 2017, Wrocław
I Międzynarodowy Konkurs Duetów Organowych „Per organo a quattro mani”
15–20 kwietnia 2018, Nowy Sącz

aktualności

Koncert kameralny z okazji 110. rocznicy urodzin Romana Palestra

p5 grudnia 2017 roku o godz. 19:00 w Filharmonii Narodowej będzie miał miejsce Koncert kameralny z okazji 110. rocznicy urodzin Romana Palestra.

Podczas koncertu zabrzmią zarówno utwory Palestra, jak i współczesnych mu twórców w wykonaniu pianisty Jakuba Tchorzewskiego i Duo Viennese (skrzypkowie Paweł Zalejski i Monika Hager-Zalejski).

Na początku koncertu artyści wykonają neoklasyczną w formie i treści Sonatę Bohuslava Martinů (1932), która operuje dość typowym kontrastem lekkości i gęstej faktury ogniwa środkowego. Następnie w opracowaniu na skrzypce i fortepian zabrzmi Pieśń Roksany z opery Król Roger Karola Szymanowskiego. Duety na dwoje skrzypiec Romana Palestra ukazują brzmieniowe możliwości dwóch na pozór tylko identycznie potraktowanych instrumentów. Kończona już podczas okupacji Sonata Palestra (1939) pozornie jedynie jest dziełem niezaangażowanym. Cienia katastroficznego fatum zupełnie ukryć się bowiem Palestrowi nie udało. Na luksus komponowania utworów oderwanych od pozamuzycznych skojarzeń mógł sobie pozwolić dopiero 25 lat później, na emigracji. W finale koncertu zostaną zaprezentowane Pięć utworów na dwoje skrzypiec i fortepian Dymitra Szostakowicza; nie są one oryginalnym dziełem. Stworzył je długoletni dobry znajomy kompozytora, Lev Atovmian, któremu Szostakowicz powierzał sporządzanie najróżniejszych opracowań swoich utworów, m.in. wyciągów fortepianowych z monumentalnych symfonii. Bardzo barwną suitę ułożył Atovmian z fragmentów incydentalnej muzyki teatralnej (Komedia ludzka, 1934), baletowej (Jasny strumień, 1934/35) oraz tematów filmowych (Szerszeń, 1955) Szostakowicza. Głęboka melancholia przeplata się tutaj z niemal kompletnie beztroskimi nastrojami, w końcu ich autor był doskonałym psychologiem postaci, dał niejeden przykład niezwykłego wyczucia teatralnej czy filmowej dramaturgii.

Szczegółowe informacje – na stronie Filharmonii: http://filharmonia.pl