kompozytor, pianista i pedagog; ur. 2 stycznia 1925, Lwów. W latach 1943-46 studiował chemię m.in. na Politechnice we Lwowie. W 1950 ukończył kompozycję u Adama Sołtysa, a w 1954 grę na fortepianie pod kierunkiem Tadeusza Majerskiego w Konserwatorium we Lwowie. W latach 1951-73 wykładał kompozycję, teorię muzyki i grę na fortepianie w macierzystej uczelni. W 1980 przeprowadził się do Polski i zamieszkał w Lublinie. Wykładał przedmioty teoretyczne oraz kompozycję w Instytucie Wychowania Artystycznego na Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej, a także w Instytucie Muzykologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 1982-92 był dyrygentem chóru w Wyższym Seminarium Duchownym. W 1995 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.
Jako pianista występował z własnymi utworami i w repertuarze klasycznym. Jednak karierę uniemożliwiła mu choroba ręki.
Andrzej Nikodemowicz jest laureatem III nagrody na Wszechzwiązkowym Konkursie Kompozytorskim w Moskwie (1961), Nagrody im. Św. Brata Alberta za całokształt twórczości (1981), Nagrody Prezydenta miasta Lublina (1999), Nagrody Związku Kompozytorów Polskich (2000) oraz Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2000). Ponadto otrzymał Medal i dyplom Ojca Św. Jana Pawła II „Pro Ecclesia et Pontifice” (2003), tytuł „Profesora honoris causa” Akademii Muzycznej we Lwowie (2003), tytuł honorowego obywatela miasta Lublina (2009).
Od 1989 jest prezesem Lubelskiego Oddziału Związku Kompozytorów Polskich.

aktualizacja: styczeń 2010