kompozytor; ur. 1 stycznia 1927, Brzeźnica (k. Radomska). W latach 1947-52 studiował muzykologię na Uniwersytecie Jagiellońskim pod kierunkiem Zdzisława Jachimeckiego. Jednocześnie, w latach 1947-56, odbywał studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, gdzie kształcił się w zakresie teorii muzyki u Aleksandra Frączkiewicza (dyplom w 1955), kompozycji pod kierunkiem Stanisława Wiechowicza (dyplom w 1956), a także gry na fortepianie w klasie Sergiusza Nadgryzowskiego i Jana Hoffmana oraz na organach u Józefa Chwedczuka. Swoją edukację muzyczną kontynuował w Paryżu, gdzie w latach 1958-59 studiował kompozycję u Nadii Boulanger i Maxa Deutscha oraz uczestniczył w seminariach Oliviera Messiaena. Ponadto w 1959 brał udział w Międzynarodowych Kursach Kompozytorskich w Darmstadt.
Od czasu studiów do chwili obecnej zajmuje się wyłącznie kompozycją. Za swoją twórczość kompozytorską otrzymał wiele nagród, m.in. w 1958 – I nagrodę za Szkic symfoniczny nr 4 na orkiestrę (1957) oraz II nagrodę za Allegro symfoniczne na orkiestrę (1957) na Konkursie Dyplomantów Kompozycji, w 1960 – srebrny medal na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Vercelli za Sen kwietny [wersja I] 5 pieśni do słów Juliana Przybosia na głos i fortepian (1959), w 1962 – Nagrodę Radia Niderlandzkiego na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Holandii za Pour un Ensemble na głos recytujący i 24 instrumenty smyczkowe (1961), w 1968 – II nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Grzegorza Fitelberga za Poème de Loire 5 pieśni francuskich na sopran i orkiestrę symfoniczną (1968), w 1972 – wyróżnienie na tym samym konkursie za Skrzydła i ręce na baryton i orkiestrę symfoniczną (1972), w 1974 – Prix de Composition Musicale Prince Reinier III de Monaco na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Monaco za Portraits Lyriques na mezzosopran, 2 skrzypiec, wiolonczelę i fortepian (1974), a w 1982 – II nagrodę na Konkursie na Utwór Organowy w Gambaronyo Lago Maggiore za Preludia Maryjne na organy (1982).
Ponadto Juliusz Łuciuk został uhonorowany Nagrodą Prezesa Rady Ministrów za twórczość fortepianową dla dzieci (1976), Nagrodą Miasta Krakowa (1983), Nagrodą im. Brata Alberta za osiągnięcia w dziedzinie muzyki sakralnej (1983), Nagrodą Wojewody Krakowskiego (1992), Nagrodą Minista Kultury i Sztuki (1995), Nagrodą Prezydenta Miasta Częstochowy (1997), Nagrodą Związku Kompozytorów Polskich (1998), orderem Pro Ecclesia et Pontifice (2001), Nagrodą Specjalną Ministra Kultury (2004), Medalem Województwa Małopolskiego (2004).

aktualizacja: listopad 2008