31 Lipiec 2010
English (United Kingdom)Polish (Poland)
Michał Bristiger

postać

dnia

Michał

Bristiger

Witold Lutosławski Selected Works

płyta

dnia

Witold Lutosławski

Selected Works

Lutosławski Witold Gry weneckie (Jeux venitiens) na orkiestrę

kompozycja

dnia

Lutosławski Witold

Gry weneckie (Jeux venitiens) na orkiestrę

Paczkowski  Szymon (red.) Muzyka wobec tradycji. Idee - Dzieło - Recepcja

książka

dnia

Paczkowski Szymon (red.)

Muzyka wobec tradycji. Idee - Dzieło - Recepcja

NOWA MUZYKA POLSKA

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

indeks osób (Ż)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ż Ź
Tadeusz Żmudziński, pianista i pedagog; ur. 9 czerwca 1924, Chorzów; zm. 17 października 1992, Katowice. W 1933 rozpoczął naukę gry na fortepianie w klasie Władysławy Markiewiczówny w Śląskim Konserwatorium Muzycznym w Katowicach. Równolegle uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Odrowążów w Chorzowie. Naukę przerwał mu wybuch II wojny światowej. Okres okupacji spędził w Krakowie – tu grał w kawiarni Domu Plastyków oraz w mieszkaniach prywatnych. W 1945 powrócił do Katowic. W maju tego samego roku wystąpił po raz pierwszy publicznie z towarzyszeniem Orkiestry Polskiego Radia w Katowicach pod dyrekcją Witolda Rowickiego, a także wziął udział w audycji radiowej poświęconej Karolowi Szymanowskiemu. W 1946 otrzymał świadectwo dojrzałości w Liceum Muzycznym w Katowicach i rozpoczął studia z zakresu gry na fortepianie pod kierunkiem Władysławy Markiewiczówny w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. Ukończył je w 1947 uzyskując dyplom z najwyższym odznaczeniem. Od 1948 do 1949 kontynuował studia pianistyczne w Paryżu u Waltera Giesekinga oraz korzystał z prywatnych konsultacji Alfreda Cortota. Po powrocie do kraju przez pewien czas pozostawał pod opieką pedagogiczną Zbigniewa Drzewieckiego i Jana Ekiera.
W 1949 Tadeusz Żmudziński został laureatem XII nagrody na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie, zaś w 1952 zdobył II nagrodę na II Festiwalu Muzyki Polskiej w Warszawie. Występował do końca życia, dając każdego roku kilkadziesiąt koncertów. Grał z takimi orkiestrami, jak Orkiestra Filharmonii Narodowej, Orkiestra Filharmonii Śląskiej, Orkiestra Filharmonii Łódzkiej, Orkiestra Filharmonii Krakowskiej, Orkiestra Filharmonii Pomorskiej, Orkiestra Filharmonii Wrocławskiej, Orkiestra Filharmonii Bałtyckiej, Wielka Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach, Orkiestra Polskiego Radia w Krakowie, Orkiestra Filharmonii w Cluj. Koncertował w Polsce oraz za granicą – Austria, Szwajcaria, Węgry, Czechosłowacja, Niemcy, Belgia, Holandia, Francja, Hiszpania, Włochy, Jugosławia, Grecja, Rumunia, Bułgaria, Rosja, Finlandia, Szwecja, Norwegia, Dania, Islandia, Stany Zjednoczone, Kuba, Urugwaj, Argentyna, Nigeria i Chiny.
Repertuar artysty obejmował utwory od baroku do współczesności (dokonał prawykonań m.in. Wierszy na fortepian i orkiestrę symfoniczną oraz Koncertu fortepianowego Bolesława Szabelskiego, Koncertu fortepianowego Roberta Nesslera, Koncertu fortepianowego Krzysztofa Meyera). Najbardziej był jednak ceniony zarówno przez krytyków ,jak i publiczność, za interpretacje dzieł Johannesa Brahmsa i Karola Szymanowskiego.
Tadeusz Żmudziński pracę pedagogiczną rozpoczął w 1945 w Konserwatorium w Katowicach. Od 1961 prowadził klasę fortepianu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, od 1973 również w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. W 1985 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Jego absolwentami byli m.in.: Romana Podsadecka, Andrzej Pikul, Maria Nowosad, Michał Korzistka, Mariola Cieniawa, Marta Peter. Brał udział w pracach jury wielu konkursów, w tym im. Alessandro Casagrande w Terni (1975, 1976), im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1975, 1980, 1985, 1990), im. Karola Szymanowskiego w Łodzi (1983), im. Ferruccio Busoniego w Bolzano (1984).
Zajmował się także działalnością społeczną – był prezesem Towarzystwa Muzycznego im. Karola Szymanowskiego, członkiem Zarządu Towarzystwa im. Fryderyka Chopina, członkiem Narodowej Rady Kultury i Rady Muzyki.
Tadeusz Żmudziński został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959) i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1977). Za propagowanie kultury polskiej za granicą otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki oraz Nagrodę Ministra Spraw Zagranicznych.

aktualizacja: czerwiec 2008
o naskontaktnasi mecenasinasze patronaty

Copyright © 2002-2008 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.