polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
XXV Festiwal Muzyki Kameralnej „Kwartet Śląski i jego goście”
15–26 listopada 2017, Katowice
XII Międzynarodowy Festiwal im. Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego
17 listopada - 3 grudnia 2017
Konferencja Naukowa „(Od)głosy współczesności. Muzyka wokalno-instrumentalna początku XXI wieku”
17 listopada 2017, Szczecin
Jubileuszowy AŻ Festiwal
24 listopada – 10 grudnia 2017, Łódź
Warszawska premiera oratorium „Znalezienie Świętego Krzyża” Feliksa Nowowiejskiego
24 listopada 2017, Warszawa
I Międzynarodowy Konkurs Duetów Organowych „Per organo a quattro mani”
15–20 kwietnia 2018, Nowy Sącz

indeks osób (B)

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V W Y Z Ł

Stanisław Barcewicz, skrzypek, kameralista, dyrygent i pedagog; ur. 16 kwietnia 1858, Warszawa; zm. 1 września 1929, Warszawa. Gry na skrzypcach uczył się pod kierunkiem Apolinarego Kątskiego i Władysława Górskiego w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Następnie odbył studia z zakresu gry na skrzypcach u Ferdynanda Lauba i Jana Hřímalý’ego oraz kompozycji w klasie Piotra Czajkowskiego w Konserwatorium Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego w Moskwie, które ukończył w 1876 ze złotym medalem.
Od 1876 występował w kraju i za granicą, zyskując sobie sławę znakomitego wirtuoza, m.in. w 1878 i 1899 koncertował w Paryżu, w 1881 w Lipsku, Dreźnie, Hamburgu, Elberfeldzie, Koblencji, Berlinie, Królewcu, Londynie, a także Danii, Szwecji i Norwegii, w 1884 w Rosji, w 1893 w Rydze. Często grał wspólnie z pianistą, Aleksandrem Michałowskim. W 1892 założył kwartet smyczkowy, z którym koncertował aż do śmierci, dając kilkaset koncertów.
Repertuar artysty obejmował niemal całą klasyczną i romantyczną literaturę skrzypcową – głównie ceniony był za interpretacje utworów Henryka Wieniawskiego i Felixa Mendelssohna-Bartholdy. Grał na skrzypcach Giovanniego Battisty Guadagniniego.
W 1885 Stanisław Barcewicz został koncertmistrzem orkiestry Opery Warszawskiej. W 1886 stanął po raz pierwszy przy pulpicie dyrygenckim i pokierował wystawieniem opery Gioconda Amilcare Ponchiellego. Od tego momentu dyrygował sporadycznie orkiestrą warszawskiej sceny operowej. Od 1893 do 1909 pełnił funkcję drugiego dyrygenta Opery Warszawskiej i prowadził zwłaszcza przedstawienia polskich dzieł operowych. Występował również jako dyrygent koncertów symfonicznych (m.in. z udziałem Orkiestry Filharmonii Warszawskiej).
Od 1886 zajmował się równolegle działalnością pedagogiczną – uczył gry na skrzypcach i altówce oraz prowadził klasę muzyki kameralnej i orkiestrę szkolną w Instytucie Muzycznym w Warszawie, a w latach 1910-18 był jednocześnie dyrektorem Instytutu. Wykształcił wiele wybitnych skrzypków, do których należeli m.in.: Józef Ozimiński, Józef Jarzębski, Mieczysław Karłowicz (kompozytor dedykował Barcewiczowi swój Koncert skrzypcowy A-dur op. 8, który skrzypek wykonał po raz pierwszy w Berlinie w 1903).

aktualizacja: kwiecień 2008