polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
XXV Festiwal Muzyki Kameralnej „Kwartet Śląski i jego goście”
15–26 listopada 2017, Katowice
XII Międzynarodowy Festiwal im. Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego
17 listopada - 3 grudnia 2017
Konferencja Naukowa „(Od)głosy współczesności. Muzyka wokalno-instrumentalna początku XXI wieku”
17 listopada 2017, Szczecin
Jubileuszowy AŻ Festiwal
24 listopada – 10 grudnia 2017, Łódź
Warszawska premiera oratorium „Znalezienie Świętego Krzyża” Feliksa Nowowiejskiego
24 listopada 2017, Warszawa
I Międzynarodowy Konkurs Duetów Organowych „Per organo a quattro mani”
15–20 kwietnia 2018, Nowy Sącz

kompozytorzy (C)

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U W Y Z Ł

Sławomir Czarnecki,

kompozytor i pedagog; ur. 23 lipca 1949, Jelenia Góra. W latach 1969-74 studiował kompozycję u Piotra Perkowskiego i Romualda Twardowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W latach 1980-81 jako stypendysta Rządu Francuskiego odbył studia uzupełniające u Oliviera Messiaena w Paryżu.
Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień na konkursach kompozytorskich, m.in. w 1973 otrzymał I nagrodę na konkursie kompozytorskim twórczości pedagogicznej we Wrocławiu za Koncert fortepianowy dla młodzieży nr 1 (1973), w 1975 – II nagrodę na Konkursie Kompozytorskim IX Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku za Concertino per pianoforte e orchestra (1975), w 1976 – I nagrodę na Konkursie Młodych Związku Kompozytorów Polskich za Gradito per orchestra (1976), w 1980 – wyróżnienie na XIX Concorso Internazionale di Composizione „Premio Cittá di Trieste” za Concerto pesante per tuba e orchestra (1978), w tym samym roku – Nagrodę miasta Darmstadt na konkursie Chopin-Gesellschaft za Symphonie concertante per pianoforte e orchestra (1979), dwukrotnie I nagrodę na Konkursie Oddziału Warszawskiego Związku Kompozytorów Polskich: w 1982 – za utwór Intrada, Elegia i Postludium na organy (1982) oraz w 1985 – za Pieśni Orfeusza na kontratenor, flet, obój i harfa (1985), w 1986 – Nagrodę im. Valentino Bucchiego w Rzymie za 5 utworów na fortepian dla dzieci Leśne wędrówki (1985), w 1992 – III nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Karola Szymanowskiego za Muzykę z Zawratu na kontrabas i fortepian (1991), w 1997 – I nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Karola Szymanowskiego za Hombark – Concerto per violino e archi (1995) oraz Nagrodę miasta Gdańska na konkursie kompozytorskim zorganizowanym z okazji 1000-lecia Gdańska za poemat symfoniczny na chór mieszany i wielką orkiestrę symfoniczną Hymnus Gedanensis (1986-97).
Ponadto został uhonorowany wieloma odznaczeniami, m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1996), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2004), Srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" (2009).
Sławomir Czarnecki jest członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, Związku Kompozytorów Polskich oraz Towarzystwa Muzycznego im. Karola Szymanowskiego (gdzie pełnił funkcje wiceprezesa, obecnie jest sekretarzem Towarzystwa). Od 2011 roku jest prezesem Oddziału Warszawskiego ZKP. Jego staraniem utworzono fundację przy ZKP, przy Oddziale Warszawskim – Fundację Spotkania Muzyczne (2014).
Kompozycje Sławomira Czarneckiego mają w swoim repertuarze tak znani wykonawcy, jak skrzypek Krzysztof Jakowicz, wiolonczelista Tomasz Strahl, Orkiestra Amadeus, Orkiestra Concerto Avenna, Orkiestra Kameralna Filharmonii Narodowej w Warszawie oraz chór Schola Cantorum Gedanensis. Szereg utworów kompozytora wydało Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Wydawnictwo TONOS z Darmstadtu.
Oprócz pracy kompozytorskiej prowadzi również działalność dydaktyczną. Po ukończeniu studiów podjął pracę nauczyciela przedmiotów teoretycznych w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia im. Józefa Elsnera w Warszawie, gdzie obecnie wykłada kompozycję. Wychował szereg młodych kompozytorów, którzy zdobywają laury na konkursach kompozytorskich. W latach 1989 – 1992 pełnił funkcję wicedyrektora tej uczelni. S. Czarnecki był jednym z inicjatorów Uczniowskiego Forum Muzycznego – festiwalu organizowanego od 1996 roku przy PSM im. J. Elsnera, podczas którego prezentowane są utwory uczniów i absolwentów Szkoły. Kolejnym stopniem w jego karierze pedagogicznej było uzyskanie w 2001 roku stopnia zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W 2006 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego sztuki muzycznej w dyscyplinie artystycznej kompozycja i teoria muzyki na Wydziale Kompozycji, Teorii Muzyki, Rytmiki i Edukacji Artystycznej Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi. Od 2006 roku Sławomir Czarnecki pracuje na Wydziale Edukacji Muzycznej Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, obecnie na stanowisku profesora zwyczajnego.

Strona internetowa kompozytora: www.republika.pl/sczarnecki
 

aktualizacja: luty 2016 (wa)

twórczość

Sławomir Czarnecki mógłby powiedzieć o sobie słowami wybitnego francuskiego kompozytora Francisa Poulenca: „Wiem doskonale, że nie jestem jednym z tych kompozytorów, którzy wprowadzają innowacje harmoniczne, jak Strawiński, Ravel czy Debussy, sądzę jednak, że jest też miejsce dla muzyki, która nie wstydzi się korzystać z cudzych akordów. Czyż nie tak było z Mozartem - Schubertem?” Sławomir Czarnecki nigdy nie był awangardystą, zwłaszcza zaś ostatnio, kiedy bliska mu jest - jak sam pisze - estetyka pomodernistyczna. W tej estetyce powstają utwory przejrzyste fakturalnie i klarowne w formie, łatwe w rozumieniu i dające słuchaczom chwile radości. Również muzycy czerpią z nich wiele satysfakcji, czego dowodem były wykonania takich utworów, jak Hombark-Concerto na skrzypce i orkiestrę smyczkową, czy Concerto „Liliowe” na dwoje skrzypiec i orkiestrę smyczkową. Solista, znakomity skrzypek Krzysztof Jakowicz bawił się podczas grania tych kompozycji znakomicie. Góralskie rytmy występujące w obu tych koncertach prowokowały go do niemal tanecznych kroków na estradzie. Concerto „Liliowe”, wykonane po raz pierwszy przez Krzysztofa Jakowicza z synem Jakubem w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego było bisowane! To się naprawdę nieczęsto zdarza utworom współczesnych kompozytorów.
Czarnecki nawiązuje w widoczny sposób kontakt ze słuchaczami. Może pomagają mu w tym jego doświadczenia ciągłych kontaktów z młodymi ludźmi, których uczy kompozycji? Niezwykłe jest to, że ta nauka komponowania odbywa się na poziomie szkoły średniej, co w polskich warunkach oznacza sytuację wyjątkową, bo normą jest wykładanie kompozycji na najwyższym poziomie sformalizowanej edukacji muzycznej, w akademiach. On sam stworzył klasę propedeutyki kompozycji w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych nr 1 w Warszawie, a jego uczniowie zdobyli łącznie kilkadziesiąt nagród w krajowych i międzynarodowych konkursach dla młodych kompozytorów. Naśladują zresztą swojego nauczyciela, bo Sławomir Carnecki jest laureatem 17 konkursów kompozytorskich w kraju i za granicą, jak starannie wyliczono w programie koncertu Związku Kompozytorów Polskich w grudniu 2002 roku, na którym wykonane zostały jego trzy utwory.

kompozycje

Canzona da chiesa op. 1 [wersja I] per violino e organo (1968)
Canzona da chiesa op. 1a [wersja II] per violino e pianoforte a 4 (1968-75)
Preludium i nokturn op. 2 na flet i fortepian (1969)
Cantata o vos omnes – Igor Strawiński in memoriam op. 3 na chór mieszany i orkiestrę (1971)
Dwie toccaty op. 4 na fortepian * (1971-73)
Symfonietta op. 5 per orchestra (1973)
Koncert fortepianowy dla młodzieży nr 1 op. 6 (1973)
Koncert fortepianowy dla młodzieży nr 2 op. 7 (1974)
Piosenki dla dzieci na głos z fortepianem (1974-86)
Preludium op. 8 per orchestra (1975)
Concerto per pianoforte e orchestra op. 9 (1975)
Źródło bijące op. 10, pieśni na sopran i zespół kameralny (1976)
Gradito op. 11 per orchestra (1976)
Piano-Trio op. 12 * (1977)
Concerto pesante op. 13 per tuba e orchestra (1978)
Sonata per clavicembalo op. 14 (1979)
Symphonie concertante op. 15 per pianoforte e orchestra (1979)
Kwartet smyczkowy nr 1 op. 16 * (1980)
Sonata pastorale op. 17 per flauto e pianoforte * (1980)
Intrada, Elegia e Postludium op. 18 per organo * (1982)
Sonata żałobna op. 19 na skrzypce i fortepian * (1982)
Trio smyczkowe op. 24 * (1983)
Lamentationes op. 20 na 9 głosów i 10 instrumentów smyczkowych (Jerzy Popiełuszko in memoriam) (1984)
Cantata Laudate Dominum op. 21 per soprano solo, basso solo, coro e orchestra (1985)
Pieśni Orfeusza op. 22 na kontratenor, flet, obój i harfę (1985)
Leśne wędrówki op. 23, 5 utworów na fortepian dla dzieci * (1985)
Kwintet saksofonowy * (1987)
Capriccio op. 25 per due violoncelli * (1988)
Trio basso op. 26 per viola, violoncello e contrabasso * (1988)
Three Visions op. 27 per organo (1988-90)
Źródło bijące op. 11a [wersja II], pieśni na sopran i fortepian do słów Haliny Poświatowskiej (1989)
Concerto per contrabasso e archi op. 28 * (1991)
Muzyka z Zawratu op. 29 na kontrabas i fortepian (1991)
Pieśni eucharystyczne na głos z organami (1992)
Siedem małych etiud na fortepian op. 30 (1992)
Via Crucis op. 31 per organo * (1993)
Hombark – Concerto per violino e archi op. 32 * (1995)
Hymnus Gedanensis op. 34, poemat symfoniczny na chór mieszany i wielką orkiestrę symfoniczną (1997)
Kwartet smyczkowy nr 2 „Spiski” op. 33 (1997)
Wałaski op. 35, charakterystyczny poemat choreograficzny na orkiestrę smyczkową (1997)
Interludia Sabałowe op. 36 na obój (1998)
Toccatina op. 38 na fortepian na 4 ręce (2000)
Msza Jasnogórska op. 37 na sopran, bas-baryton, chór mieszany i orkiestrę (2000)
Sonatina tatrzańska op. 39 na fortepian (2001)
Kantata Jubileuszowa „Niech leci pieśń” op. 40 na chór i orkiestrę do słów Or-Ota (2001)
Concerto Liliowe op. 41 na 2 skrzypiec i orkiestrę smyczkową (2002)
Koncert Jurajski op. 42 na 4 skrzypiec i orkiestrę smyczkową (2004)
Dwie pieśni ludowe op. 43 na 3-głosowy chór żeński (lub dziecięcy) (2004)
Concerto Lendinum op. 44 per violoncello e violino ed archi (2004-2005)
Corona Mariae – Hymni in honorem Beatae Mariae Virginis Regina Poloniae op. 45 na chór mieszany (2005)
Symfonia koncertująca „Bałtycka” na fortepian z orkiestrą (2015)

literatura wybrana

Lindstedt Iwona Czarnecki Sławomir w: Encyklopedia Muzyczna PWM (część biograficzna pod red. Elżbiety Dziębowskiej), t. „cd – suplement”, PWM, Kraków 2001
Sokołowska Katarzyna Mistrz i jego uczniowie, „Twoja Muza” 2004 nr 2, s. 58-59.