30 sierpnia 2016
English (United Kingdom)Polish (Poland)

LEGENDA

Gwiazdki * przy tytułach kompozycji oznaczają, że partytura utworu (wydana lub kserokopia rękopisu) znajduje się w zbiorach bibliotecznych Polskiego Centrum Informacji Muzycznej.

Ryszard Latecki

postać

dnia

Ryszard

Latecki

- Sceny z bezkresu

płyta

dnia

-

Sceny z bezkresu

Wielecki Tadeusz Opened Series IV

kompozycja

dnia

Wielecki Tadeusz

Opened Series IV

 Warszawska Jesień w zwierciadle polskiej krytyki muzycznej. Antologia tekstów z lat 1956-2006

książka

dnia

Warszawska Jesień w zwierciadle polskiej krytyki muzycznej. Antologia tekstów z lat 1956-2006

NOWA MUZYKA POLSKA

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

kompozytorzy (W)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
Tadeusz Wielecki,

kompozytor i kontrabasista; ur. 5 lipca 1954, Warszawa. Studiował grę na kontrabasie u Alfreda Wieczorka i Andrzeja Mysińskiego oraz kompozycję u Włodzimierza Kotońskiego w Akademii Muzycznej w Warszawie. W 1986 otrzymał stypendium Witolda Lutosławskiego. W latach 1986-87 kontynuował studia kompozytorskie u Isanga Yuna w Berlinie Zachodnim i Klausa Hubera we Fryburgu Bryzgowijskim.

Jako kontrabasista występuje we współczesnym repertuarze solowym. Koncertował w wielu krajach Europy, a także w Azji i Stanach Zjednoczonych. W 1999 na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu jego Koncert à rebours na skrzypce i orkiestrę (1998) znalazł się w grupie utworów rekomendowanych. Dzieła Tadeusza Wieleckiego regularnie prezentowane są na renomowanych festiwalach i w znakomitych salach koncertowych. Prawykonanie światowe jego Koncertu fortepianowego, skomponowanego na zamówienie Hiroshima Symphony Association, odbyło się w 2009 i było transmitowane przez publiczną japońską telewizję i radio. Pięć utworów Wieleckiego powstało w ramach programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Kolekcje – priorytet Zamówienia kompozytorskie”: Sen o Podlasiu we współautorstwie z M. Litwińskim, K. Knittlem, R. Lateckim, T. Sudnikiem (2012), Czytanie na orkiestrę (2014), Romania Mea (2014), Haiku from Romania we współautorstwie z S. Esztényi, R. Lateckim, H. Zemlerem (2016) oraz Kwartet (2016).

Kompozytor zajmuje się także propagowaniem muzyki współczesnej i edukacją artystyczną. W Polskim Radiu prowadził cykle autorskich audycji dla dzieci i młodzieży poświęcone nowej muzyce: Przeboje muzyki współczesnej, Coś z niczego i Dźwiękowdzięki. Współpracował też z poznańskim Ośrodkiem Sztuki dla Dziecka. W 1992 przewodniczył Komitetowi Artystycznemu Światowych Dni Muzyki Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (ISCM) w Warszawie. W 2004 został zaproszony jako wykładowca na Międzynarodowe Wakacyjne Kursy Nowej Muzyki w Darmstadt. W 2005 na Uniwersytecie Stanowym Florydy (Tallahassee) prezentował swoją muzykę (wykłady, koncert) oraz demonstrował możliwości współczesnego kontrabasu, w tym własną, specyficzną technikę gry na tym instrumencie.
Tadeusz Wielecki od 1999 roku pełni funkcję dyrektora Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”.
Jest laureatem dorocznej Nagrody Związku Kompozytorów Polskich na rok 2008.


aktualizacja: kwiecień 2016 (wa)


Kontakt
e-mail:
wielecki@tlen.pl

twórczość

Tadeusz Wielecki jest jednym z najciekawszych kompozytorów polskich średniego pokolenia. Jego postawę twórczą charakteryzuje z jednej strony duża wyrazistość emocjonalna, z drugiej zaś intelektualne podejście do procesu komponowania. Wiele utworów Wieleckiego ma znamiona intelektualnego eksperymentu. Z pewnością istotne znaczenie dla jego kompozytorskiej formacji ma doświadczenie koncertującego kontrabasisty. Wielecki jest szczególnie zainteresowany modyfikacją tradycyjnej techniki gry na instrumentach smyczkowych. W Koncercie à rebours na skrzypce i orkiestrę z 1998 roku rozwija swoistą metodę gry, którą można by określić jako „ślizgową”. Polega ona na ciągłym ruchu, ślizganiu się palców po strunach, w przeciwieństwie do techniki tradycyjnej, której istotą jest statyczne stawianie palców na chwytni instrumentu. Ta techniczna innowacja ma mieć - według kompozytora - konsekwencje muzyczne, wpływa bowiem na brzmienie muzyki.
Szczególną kategorią teoretyczną, ale również istonym elementem techniki kompozytorskiej jest dla Wieleckiego „gest muzyczny”. Mówi o nim: „Jego istotą jest niepodzielność dramaturgiczna jakiegoś motywu, całostki muzycznej. Jest to więc rodzaj muzycznego zdarzenia, którego nie da się zredukować do jakiejś bardziej prostej postaci bez uszczerbku dla zasadniczej jego funkcji, to jest funkcji elementu muzycznej akcji. A dalej jest to coś takiego, co powinno mieć charakter znaku. Nie będzie gestem po prostu motyw, czy jakaś abstrakcyjna komórka dźwiękowa. W gruncie rzeczy chodzi o przeniesienie na teren muzycznego dyskursu zasady gestu, jako odruchu ciała. Odruchu zawierającego przekaz, choć obywajacego się bez słów. Człowiek wykonuje jakiś gest, za pomocą którego komunikuje własne odczucie rzeczy, jakąś swoją wewnętrzna prawdę. Lecz taki gest ma walor muzyczny: posiada własną energię, rytm, tempo, określony czas trwania. Przeniesienie tych cech na dźwięki jest do zrobienia. Lecz dodatkowo - i tu dotykamy istoty sprawy - te elementy są nośnikiem wyrazu i znaczenia. A ponieważ zasadniczym wymogiem muzycznego gestu jest jego odrębność, charakterystyczność, widzę w metodzie komponowania posługującej się gestami możliwość muzyki, która gra wyrazami, różnorodną energią. A też możliwość uzyskania większej plastyczności muzycznej materii oraz - niezależnie - nadania dźwiękom humanistycznego sensu w stopniu większym, niż one mają, gdy traktowane są jako czysta konstrukcja.” Praktyczną realizacją ideii gestu muzycznego są w szczególności takie jego utwory, jak Melodia z akompaniamentem na zespół kameralny (1981), Dukt na małą orkiestrę smyczkową i klawesyn (1986), Ballada dziadowska na zespół kameralny (1994), jak również trzy kompozycje zatytułowane Studium gestu i przeznaczone kolejno na klarnet, fortepian i wiolonczelę (1995), na fortepian (1997) oraz na klarnet, puzon, fortepian, wiolonczelę i kontrabas (2000). W ostatnim okresie swoją technikę kompozytorską rozszerzył o tzw. technikę komponowanego trylu – Tafle na orkiestrę symfoniczną (2002), Czas kamieni na kontrabas amplifikowany i orkiestrę kameralną (2002), Kwartet smyczkowy (2003-2004), Szmer półtonów na kontrabas i zespół (2004).
W planie generalnym Wielecki formułuje przesłanie swojej twórczości następująco: „Moim celem jest odwoływanie się do głębokich, wewnętrznych pokładów psychiki. W czasie obcowania z muzyką stajemy wobec świata nieograniczonego, wobec tego, co transcendentne. Działanie muzyczne, artystyczne wynika z komunikacji z innym człowiekiem, ale wobec Boga, Absolutu.”

kompozycje
Trio na trąbkę, róg i puzon (1978)
Nokturn na chór mieszany a cappella (1979)
Muzyka na klarnet (1979)
Tango na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1980)
Misterioso dla perkusisty-aktora (1980)
Tydzień na flet prosty, perkusję, fortepian i kontrabas (1980)
Kaczuszka [wersja I] na akordeon, fortepian, perkusję, kontrabas i recytatora (1980-88)
Kaczuszka [wersja II] dla kontrabasisty-recytatora (1980-88)
Muzyka poważna na skrzypce, puzon i perkusję (1981)
Melodia z akompaniamentem na zespół kameralny (1981)
Grań na orkiestrę kameralną (1981)
Trio na skrzypce, kontrabas i fortepian * (1985)
Muzyka recytatywna na perkusję, fortepian, skrzypce, altówkę i kontrabas (1985)
Collage-Tango na fortepian * (1985)
Dukt na małą orkiestrę smyczkową i klawesyn * (1986)
Poemat kameralny na dwoje skrzypiec, kontrabas i fortepian * (1986)
Liczne odnogi rozgałęzionych splotów na klarnet, fortepian i wiolonczelę * (1987-88)
Badrulbudura dla perkusisty i aktora (1988)
Opened Series V na kontrabas solo (1988)
Gesty duszy na organy, akordeon, syntezator, gitarę i perkusję (1989)
Ballada metafizyczna na orkiestrę kameralną * (1990)
Przędzie się nić... na wiolonczelę solo (1991)
Tchnął nań... na fagot solo, smyczki i mima * (1992)
Przędzie się nić... III na kontrabas solo (1992)
Two Questions and One Guess na orkiestrę kameralną (1992)
Opened Series VI na kontrabas solo (1993)
Ballada dziadowska na zespół kameralny * (1994)
Poemat egocentryczny na fortepian amplifikowany i taśmę (1994-95)
Collage-Tango na orkiestrę kameralną (1995)
Studium gestu na klarnet, fortepian i wiolonczelę (1995)
Id na orkiestrę (1996)
Studium gestu III na klarnet, puzon, fortepian, wiolonczelę i kontrabas (2000)
Thesis na flet solo (2000)
Grań na orkiestrę (2000)
Credo, quia absurdum na taśmę i tancerkę (2001)
Czas kamieni na kontrabas amplifikowany i orkiestrę kameralną * (2002)
Kwartet smyczkowy (2003-2004)
Szmer półtonów na kontrabas i zespół (2004)
Ławice na orkiestrę symfoniczną (2005)
Rycerze okrągłego stołu, opera dokumentalna na sopran, tubę, zespół instrumentalny i media elektroniczne (2006)
Konieczność i przypadek na kwartet smyczkowy i media elektroniczne (2006)
Dolina Suchej Wody na orkiestrę kameralną (2007)
Muzyka do sztuki Obrock (2008)
Drżenie strun na klawesyn (2008)
Koncert fortepianowy (2008-2009)
Na początku było… na slamera, sampler i zespół kameralny (2009)
Ćwierćtony i półcienie na kontrabas, dwie perkusje i trąbkę ad libitum (2009)
Koła zębate, sprężynki i tryby na skrzypce i gitarę (2010)
Przędzie się nić… IV na kontrabas i zespół kameralny (2012)
Model subiektywny. Forma dramatyzowana na altówkę, tubę, taśmę i nieformalną grupę wykonawców (2012)
Punkty słyszenia na zespół kameralny (2012)
Sen o Podlasiu, intuicyjna kompozycja audiowizualna do fotografii M. Wideryńskiego we współautorstwie z M. Litwińskim, K. Knittlem, R. Lateckim, T. Sudnikiem (2012)
Łagodne kołysanie, forma dramatyzowana na klarnet basowy, skrzypce, taśmę i nieformalną grupę wykonawców (2013)
Czytanie na orkiestrę (2014)
Romania Mea, intuicyjna kompozycja audiowizualna do fotografii V. Dumitrescu wersja dla 4 improwizujących wykonawców: 3 muzyków i realizatora akcji wizualnej (2014)
Dać słowu dźwięk na małą orkiestrę (2014)
Kompozycja dynamistatyczna na orkiestrę (2015)
Wyrazy na fortepian i ukulele (2016)
Haiku from Romania we współautorstwie z S. Esztényi, R. Lateckim, H. Zemlerem (2016)
Kwartet na klarnet in B/klarnet basowy, skrzypce, fortepian, instrumenty perkusyjne (2016)
literatura wybrana
Brak mi odrobiny nieśmiertelności. Tadeusz Wielecki odpowiada na pytania Ewy Gajkowskiej, "Ruch Muzyczny" 1994 nr 19, s. 1, 8
Moc elektroniki.[wywiad przeprowadziła Zofia Zaleska], "Gazeta Wyborcza" dod. "Warszawska Jesień" 2009 nr 218, s. 2
Muzyka to rodzaj spektaklu.[wywiad], "Ruch Muzyczny” 1988 nr 22, s. 16-17
Nie tylko Zimerman.[wywiad przeprowadziłą Anna S. Dębowska], "Gazeta Wyborcza" dod. "Gazeta Stołeczna" 2013 nr 218, s. 6
Pięćdziesiąta Warszawska Jesień.[z dyrektorem 50. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień", Tadeuszem Wieleckim, rozmawia Eugeniusz Ratajczyk], "Glissando" 2006 nr 8, s.118-121
Warszawska Jesień - atrakcyjna pięćdziesiątka.[wywiad przeprowadziła Anna S. Dębowska], "Gazeta Wyborcza" dod. "Gazeta Stołeczna" 2007 nr 220, s. 2-3
Wielecki.[wywiad], "Glissando" nr 8, marzec 2006, s.118-121
Baculewski Krzysztof "Warszawska Jesień" ma nowego dyrektora, "Polish Culture" 1998 nr 4, s. 42
Thomas Adrian Wielecki Tadeusz.w: The New Grove Dictionary of Music and Musicians. Second Edition (ed. Stanley Sadie), vol. 27, Macmillan Publishers Limited, London 2001
o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information