22 czerwca 2017
English (United Kingdom)Polish (Poland)
Danuta Gwizdalanka

postać

dnia

Danuta

Gwizdalanka

Krzysztof Meyer  Concertos

płyta

dnia

Krzysztof Meyer

Concertos

Amnestia polega na niepobieraniu naliczonych opłat za zwrot przetrzymanych książek, nut i czasopism

książka

dnia

Amnestia polega na niepobieraniu naliczonych opłat

za zwrot przetrzymanych książek, nut i czasopism

NOWA MUZYKA POLSKA

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

wykonawcy (D)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
Adam Didur,

śpiewak (bas) i pedagog; ur. 24 grudnia 1873, Wola Sękowa koło Sanoka; zm. 7 stycznia 1946, Katowice. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił na Uniwersytet Lwowski. Tu po raz pierwszy – poprzez udział w chórach studenckich – zetknął się z muzyką. W 1892 rozpoczął naukę śpiewu u Walerego Wysockiego. Dzięki stypendium miłośnika śpiewu (skromnego urzędnika kolejowego Jana Raspa), zachwyconego głosem artysty, wyjechał w 1894 do Mediolanu na studia pod kierunkiem Francesco Emmericha. W tym samym roku zadebiutował na scenie teatru w Pinerolo nieopodal Turynu, rolą Ojca Gwardiana w Mocy przeznaczenia Giuseppe Verdiego. Po kolejnych występach w teatrach operowych Aleksandrii, Kairu (Marcel w Hugonotach Giacomo Meyerbeera), Rio de Janeiro (Mefisto w Fauście Charlesa Gounoda) i Buenos Aires, a także po udziale w wykonaniu IX Symfonii Ludwiga van Beethovena podczas koncertu w Teatro alla Scala w Mediolanie pod batutą Charlesa Lamoureux, w 1895 został zaangażowany do mediolańskiej opery. W sezonie 1898/99 śpiewał na scenie Teatru im. Wiktora Emmanuela w Messynie. W latach 1899-1903 był solistą Teatru Wielkiego w Warszawie, biorąc udział w wystawieniach m.in. Halki, Strasznego dworu i Verbum nobile Stanisława Moniuszki, Fausta Gounoda, Mefistofelesa Arrigo Boita, Hugonotów Meyerbeera i Aidy Verdiego. Od 1903 do 1906 ponownie śpiewał w La Scali, m.in. w Złocie Renu Richarda Wagnera, Rigoletcie Verdiego i Germanii Alberto Franchettiego. W 1905 zadebiutował w Covent Garden w Londynie – tu kreował m.in. tytułową partię w Mefistofelesie Boity oraz wystąpił z Nellie Melbą w Cyganerii Giacomo Pucciniego. Od 1906 do 1908 śpiewał znów w Teatrze Wielkim w Warszawie, jak również w Operze we Lwowie (Faust Gounoda, Żydówka Fromentala Halévy’ego, Straszny dwór Moniuszki, Cyganeria Pucciniego). W 1908 wystąpił po raz pierwszy w Metropolitan Opera House w Nowym Jorku (jako Ramfis w Aidzie Verdiego pod batutą Arturo Toscaniniego), z którą związany był przez następne 25 lat. Na nowojorskiej scenie stworzył wiele niepowtarzalnych kreacji, m.in. Kecala w Sprzedanej narzeczonej Bedřicha Smetany, podczas amerykańskiej premiery opery w 1909 pod dyrekcją Gustava Mahlera czy tytułową rolę w Borysie Godunowie w amerykańskiej premierze opery Modesta Musorgskiego (1913) pod batutą Toscaniniego, wielokrotnie wznawianej do 1921. W ciągu tych lat często gościł również na scenach operowych Europy i Ameryki Południowej, przyjeżdżał też na występy do Warszawy, Lwowa i Poznania, koncertował w filharmoniach oraz z recitalami.
Adam Didur w 1932 powrócił na stałe do Polski. Najpierw zamieszkał we Lwowie, gdzie był kierownikiem artystycznym Opery, a od 1936 do 1939 prowadził klasę śpiewu w tutejszym Konserwatorium (jego uczniami byli m.in.: Jadwiga Lachetówna, Calma – Wiktoria Kotulak, Marian Nowakowski, Lesław Finze, Ira Malaniuk, Andrzej Hiolski). Lata II wojny światowej spędził w Warszawie – tu udzielał lekcji śpiewu oraz sprawował, wspólnie z Zygmuntem Latoszewskim, kierownictwo artystyczne koncertów polskich artystów dla polskiej publiczności w kawiarni „Gastronomia” (mieściła się ona w nieistniejący już dziś budynku na rogu Alei Jerozolimskich i ulicy Nowy Świat), na których występowali m.in.: Ewa Bandrowska-Turska, Barbara Kostrzewska, Calma, Kazimierz Czekotowski i Kazimierz Wiłkomirski.
Po zakończeniu wojny Adam Didur, przy współudziale m.in. Ludomira Różyckiego, uruchomił pierwszą scenę operową na Śląsku – Państwową Operę Śląską w Bytomiu – i został jej dyrektorem. Pierwsze przedstawienie (Halka Stanisława Moniuszki, w której publiczność miała możliwość usłyszeć artystę po raz ostatni na żywo) miało miejsce 14 czerwca 1945. Od 1945 do 1946 prowadził także klasę śpiewu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach (do jego uczniów należała m.in. Maria Fołtyn).
W 1927 artysta został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Od 1979 Opera Śląska w Bytomiu organizuje Międzynarodowy Konkurs Wokalistyki Operowej im. Adama Didura.

aktualizacja: lipiec 2008

o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information