28 lutego 2017
English (United Kingdom)Polish (Poland)
Henryk Oskar Kolberg

postać

dnia

Henryk Oskar

Kolberg

NOWA MUZYKA POLSKA

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

indeks osób (Ł)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
Paweł Łukaszewski, kompozytor; ur. 19 września 1968, Częstochowa. Syn Wojciecha Łukaszewskiego. W 1987 ukończył z wyróżnieniem Państwowe Liceum Muzyczne w Częstochowie. Studiował w Akademii Muzycznej w Warszawie: w latach 1987-92 w klasie wiolonczeli Andrzeja Wróbla oraz w latach 1991-95 w klasie kompozycji Mariana Borkowskiego (dyplom z wynikiem celującym). W 1994 ukończył również Studium Menadżerów Kultury przy Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a w 1996 – dwuletnie Podyplomowe Studium Chórmistrzowskie przy Akademii Muzycznej w Bydgoszczy (dyplom z oceną celującą). Podczas studiów uczestniczył ponadto w wielu kursach specjalizacyjnych, m.in. w Kursie Muzyki Komputerowej w Warszawie (1992), w Wakacyjnych Kursach dla Młodych Kompozytorów w Kazimierzu Dolnym (1992, 1993), Kursie Muzyki Współczesnej w Krakowie (1993) i Kursie Muzycznej Grafiki Komputerowej w Warszawie (1993-95).
Paweł Łukaszewski prowadzi aktywną działalność jako organizator życia muzycznego. Od 1992 pełni funkcję Prezesa Stowarzyszenia „Musica Sacra”. W latach 1992-93 był Sekretarzem Koła Młodych Związku Kompozytorów Polskich, a od 1995 jest Sekretarzem Zarządu Stowarzyszenia „Laboratorium Muzyki Współczesnej” w Białymstoku. W 2001 pełnił funkcję Redaktora Naczelnego miesięcznika „Muzyka21”.
Jego utwory wykonywane były we Francji, Niemczech (Festiwal „Unerhörtemusik” w Berlinie), we Włoszech (Festival Internazionale di Musica Contemporanea „Musica Viva” w Rzymie), Belgii, Monaco, Wielkiej Brytanii, Szwecji, Islandii, Danii, Kanadzie (5th Edmonton New Music Festival), Stanach Zjednoczonych, Chinach oraz w Polsce, (m.in. na Festiwalach: Muzyki Sakralnej „Gaude Mater” w Częstochowie, „Forum Młodych Kompozytorów” w Krakowie, „Muzyka w Starym Krakowie”, „Wratislavia Cantans”, „Laboratorium Muzyki Współczesnej” w Białymstoku, „Warszawskie Spotkania Muzyczne”, „Legnica Cantat”, „Conversatorium Muzyki Organowej” w Legnicy, „Dni Muzyki Ryszarda Bukowskiego” we Wrocławiu).
Jego utwory zostały zarejstrowane na 30 płytach CD. W 1999 kompozycja Winterreise na orkiestrę smyczkową (1993) została zaprezentowana przez Narodową Orkiestrę Symfoniczną Polskiego Radia pod dyryrekcją Jerzego Maksymiuka na prestiżowym koncercie „The Last Night of the Proms” w Krakowie, który odbywał się pod patronatem Księcia Kentu. W 2001 kompozycja Ave Maria a due cori misti a cappella (1992) była wykonana podczas Inwestytury Rycerskiego Zakonu Bożego Grobu w Jerozolimie w Katedrze Wrocławskiej.
Wielokrotnie przyznawano mu stypendia, m.in. Stypendium Urzędu Miasta Częstochowy (1993), Stypendium ZAiKS-u (1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2003), Stypendium Fundacji im. Prof. Bogdana Suchodolskiego w Warszawie (1995) oraz Stypendium Funduszu Promocji Twórczości przy Ministrze Kultury i Sztuki (1996).
Za swoją twórczość kompozytorską otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m.in. w 1988 – wyróżnienie na Konkursie Wspólnoty Akademickiej w Krakowie za Modlitwę na chór mieszany a cappella (1988), w 1994 – II nagrodę na II Forum Młodych Kompozytorów w Krakowie za Winterreise oraz wyróżnienie na Konkursie Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda za Arrampicata na orkiestrę (1992), w 1995 – I nagrodę ufundowaną przez „Orfeo” – Fundację Bogusława Kaczyńskiego na Konkursie Akademii Muzycznej w Warszawie również za Arrampicata, w 1996 – II nagrodę na V Konkursie Kompozytorskim im. Adama Didura w Sanoku za Recordationes de Christo moriendo na mezzosopran i orkiestrę kameralną (1996), w 1998 – II nagrodę na 27 Międzynarodowym Konkursie Florilege Vocal de Tours we Francji za Dwa motety wielkopostne na chór mieszany a cappella (1995), a w 2003 – dwie III nagrody ex aequo na Konkursie Kompozytorskim „Pro Arte” we Wrocławiu. Ponadto został uhonorowany Nagrodą Prezydenta Miasta Częstochowy za twórczość kompozytorską (1995), Medalem za Zasługi i Nagrodą Kanclerza Bałtyckiej Wyższej Szkoły Humanistycznej w Koszalinie (1998), Odznaką Honorową Zasłużony dla Województwa Koszalińskiego i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), Nagrodą im. św. Brata Alberta (2006).
Paweł Łukaszewski od 1996 do 2001 pracował jako asystent w Katedrze Kompozycji Akademii Muzycznej w Warszawie, gdzie w 2000 uzyskał tytuł naukowy doktora w zakresie kompozycji. Od 2002 na stanowisku adiunkta pełni funkcję Kierownika Pracowni Kontrapunktu przy Katedrze Kompozycji warszawskiej uczelni.

aktualizacja: luty 2011
Strona internetowa kompozytora: www.lukaszewski.org.uk

Kontakt
e-mail:
lukaszewski@chopin.edu.pl
twórczość
„W okresie Wielkiego Postu w kościołach katolickich odprawia się nabożeństwa Drogi Krzyżowej. Nic zatem dziwnego, że prawykonanie takiego nabożeństwa skomponowanego przez mistrza współczesnej muzyki sakralnej – Pawła Łukaszewskiego zgromadziło w Filharmonii komplet słuchaczy. Nie można było wymarzyć sobie lepszego programu w tym właśnie czasie. (...) całą muzykę Łukaszewskiego uznać wypada za idealną oprawę dla szczególnych uroczystości kościelnych. I jeżeli miałoby dzisiaj sens narzucanie jakiegoś indywidualnego stylu nowoczesnej muzyki sakralnej obowiązującego w kościele, za jaki w XVI stuleciu uznano styl Palestriny, wskazałbym właśnie na styl Pawła Łukaszewskiego reprezentowany w jego licznych kompozycjach sakralnych włącznie z Via Crucis. Gdybyż taką muzykę lub o zbliżonej chociażby jakości można było częściej słyszeć w naszych świątyniach... (...)
Łukaszewski, mimo młodego wieku, ma olbrzymi dorobek zwłaszcza w dziedzinie muzyki chóralnej, w której porusza się z wielką swobodą, kształtując to tworzywo w zgodzie z prawdą własnego stylu, naturalnością języka i przebiegami o niezwykle głębokiej ekspresji. Zwykle te cechy warsztatowe osiąga się w fazie pełnej dojrzałości twórczej, po wielu latach pracy. Łukaszewski osiągnął to już dawno, co świadczy o niepowszednim formacie jego talentu.
Via Crucis Łukaszewskiego jest kompozycją trwającą 56 minut. Rozwija się na zasadzie «megaronda», tj. wielkiego ronda, gdzie każdą z czternastu stacji poprzedza i zamyka bardzo podobna muzyka (na wzór refrenu), złożona z formuły nazwy stacji (chóralne głosy męskie), inwokacji: Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste... (chóralne głosy żeńskie) oraz na koniec lamentacji Któryś za nas cierpiał rany... (chóralne głosy żeńskie) i instrumentalne interludia, w moim odczuciu symbolizujące przejścia między Stacjami (na tle niskich burdonów blachy pośpiesznie kroczą jakby poplątane, skandowane dźwięki fletów, obojów i klarnetów). Takich elementów «mowy dźwięków» jest w tej muzyce więcej (o tym niżej). Do momentów konsolidujących formę zaliczyłbym jeszcze uderzenia (od jednego do czternastu), które słuchacz mniej więcej od trzeciego – czwartego uderzenia rozpoznaje jako swoistą numerację Stacji i dalej po prostu czeka już na nie, jako na coś stałego. Nie widziałem partytury ale wydaje mi się, że również te wymienione wyżej «stałe» elementy dzieła, są subtelnie wariantowane w swej fakturze i środkach wyrazowych tworząc swoistą «różnorodność jedności». Najsilniejszą odrębność można było bez trudu dostrzec w Stacjach zdjęcia z krzyża i złożenia do grobu (wyciszona dynamika w refrenach przechodzenia między stacjami oraz w uderzeniach «numerujących» te stacje).
W takich dziełach jak Via Crucis można zauważyć wiele elementów archaizacji języka kompozytorskiego; uzasadnione podejrzenia budziłby zupełny ich brak. W samej warstwie brzmieniowej są to liczne burdony podkreślające surowość klimatu harmonicznego (rodem gdzieś z wczesnego organum Hucbalda i Guidona z Arezzo), częste stosowanie surowego brzmienia blachy i wysokich, niejako średniowiecznych «piszczałek» (flety, oboje, klarnety w odcinkach przejść między stacjami) i ogólna szorstkość (cierpkość) brzmienia; w warstwie melodycznej – surowe recytatywy i melodeklamacje, a także frazy przywołujące na myśl śpiewy synagogalne (zwłaszcza w Stacjach VIII i XIII); w fakturze chóralnej opozycyjność: głosy żeńskie – głosy męskie na wzór dawnych śpiewów antyfonalnych (we wszystkich «refrenowych» partiach chóralnych, a także niektórych partiach «treściowych», np. Stacje III, VII). Kompozytor świadomie nawiązał też do praktyki figur retorycznych, maksymalnie «wizualizując» swój język dźwiękowy osiągając dzięki temu tak plastyczne obrazy jak w Stacjach: III (sekwencja inwokacji pojedynczych głosów chóru a cappella z wydłużonymi w formę burdonów ostatnimi sylabami), VII (eksklamacje obrazujące jęki, westchnienia męczonego Chrystusa), IX («błądzące» dźwięki obrazujące słowa Izajasza Wszyscyśmy pobłądzili jak owce), X i XI (kulminacja męki w ukrzyżowaniu ma swój odpowiednik w dramatycznym poruszeniu muzyki, rozedrganiu faktury chóralno-orkiestrowej), w Stacjach konania, zdjęcia z krzyża i złożenia ciała do grobu – rozrzedzenie, zamrożenie («śmierć») wydarzeń muzycznych. Ponadto w tej faktycznie ostatniej Stacji Drogi Krzyżowej uderza nas melodia smutnej kolędy-kołysanki Jezus malusieńki. Ten cytat symbolizuje zapewne narodzenie do nowego życia w chwili śmierci ciała). Cytaty takie mają swoje uzasadnienie ekspresyjne, formalne, ideowe, także i teoretyczne (jako tzw. «locus exemplorum»). Weszły już do tradycji muzyki polskiej (np. u Pendereckiego cytaty kolędy Cicha noc w II Symfonii (Christmas Symphony), pieśni Święty Boże, Święty mocny... w Polskim Requiem (Recordare), Boże, coś Polskę... w Te Deum, cytaty u Henryka M. Góreckiego (Muzyka staropolska, II i III Symfonia), Wojciecha Kilara (Krzesany, Siwa mgła, Bogurodzica) i in.
O ile w tych partiach «refrenowych» kompozytor nałożył sobie świadomie samoograniczające rygory, to w czternastu stacjach i piętnastej, spełniającej rolę kody, mogliśmy śledzić i – co ważniejsze – przeżywać narastający dramatyzm dzieła, osiągający swoje apogeum w Stacjach na Golgocie (X – XIV) i finalnej Stacji XV (Zmartwychwstania). Mimo ogólnie przyjętego założenia pewnego ascetyzmu, a może właśnie dlatego (mówiąc mało można powiedzieć znacznie więcej, niż mówiąc wiele) zostajemy wciągnięci bez reszty w rozwój akcji, nie doświadczając ani przez moment znużenia. Dzieje się tak dlatego, iż kompozytor zna tajniki psychologii percepcji dużych (długich) form i wypracował dla nich swój własny zespół środków formalnych. Stosowanie odcinków refrenowych, niby takich samych, a jednak zawsze nieco innych, niejako kasuje w naszej pamięci to wszystko, co już się zdarzyło stawiając słuchacza po każdej Stacji jakby przed nowym utworem. W mojej percepcji utworu taką funkcję «reset» spełniał w pewnym sensie amorficzny odcinek przechodzenia od Stacji do Stacji. W zasadniczych odcinkach «treściowych» (11 razy opartych na słowach Ewangelii, a trzy na słowach Księgi Izajasza) akcja muzyczna jest niezwykle bogata i zróżnicowana: od dość ascetycznych przebiegów opartych tylko na partiach narracyjnych (mówionych bądź melodeklamowanych), poprzez Stacje chóralne a cappella, aż do bardzo dramatycznych wykorzystujących bogaty aparat chóralno-orkiestrowy (Stacje X, XI i XV). (...)”

Stanisław Olędzki
recenzja koncertu z 8 marca 2002
kompozycje
Akwarele na fortepian (1984-86)
Sześć utworów do słów poetów polskich na chór mieszany (1988-94)
W mojej Ojczyźnie, dwie pieśni na głos męski i fortepian (1989-2000)
Dwa preludia na fortepian (1989-92)
Litania I – do Madonny Treblińskiej na mezzosopran, chór mieszany, 2 trąbki, dzwony i organy (1990)
Capriccio for P.P. per violino solo * (1991)
Quasi sonata per clarinetto e pianoforte (1991)
One Week in London na taśmę (1992)
Arrampicata per orchestra (1992)
Trzy pieśni na mezzosopran i fortepian * (1992)
Le jeux de l’amour et du hasard na taśmę (1992)
Kolędy na chór mieszany a cappella * (1992-2001)
Ave Maria na dwa chóry mieszane (1992-2003)
The Dusk na taśmę (1993)
Aragena na sopran, wiolonczelę i przetworzenia elektroniczne * (1993)
Osiem piosenek dla dzieci na jednogłosowy chór dziecięcy (lub głos solo) i fortepian (1993)
Winterreise per orchestra ad archi * (1993)
Utwory sakralne na chór mieszany a cappella (1993-2003)
Stabat Mater a tre gruppi di cori femminili (1994)
Dominum benedicite in aeternum... per ottoni, batteria e coro misto (1994)
Kwartet smyczkowy nr 1 * (1994)
Dwa motety wielkopostne per coro misto a cappella (1995)
Vesperae pro defunctis [wersja I] per coro gregoriano, due cori misti, organo piccolo, organo grande ed orchestra (1995)
Kruk w kąpieli na trzygłosowy chór dziecięcy (1995-2002)
Vesperae pro defunctis [wersja II] na baryton, chór i orkiestrę (1995-2011)
Antiphone na chór mieszany a cappella * (1995-99)
Warszawski wiatr na chór mieszany (1996)
Koncert na organy i orkiestrę smyczkową (1996)
Recordationes de Christo moriendo na mezzosopran i orkiestrę kameralną (1996)
Pieśni kościelne na głos (lud) i organy (1996-2000)
Dwie pieśni sakralne na baryton (lub bas) i fortepian (1996-2005)
Beatus vir na chór mieszany (1996-2007)
Gaudium et spes na sopran, chór mieszany i orkiestrę (1997)
Koncert na orkiestrę smyczkową „Bronisław Huberman in memoriam” (1997)
Missa pro Patria na sopran, mezzosopran, chór mieszany z solistami, perkusję i orkiestrę instrumentów dętych (1997)
Symfonia nr 1 – Symphony of Providence na sopran, mezzosopran, chór mieszany i orkiestrę (1997-2003)
Antiophonae na chór żeński (1997-2004)
Symfonia nr 1 „Symphony of Providence” na sopran, mezzosopran, baryton, narratora i orkiestrę (1997-2008)
Kolędy na chór żeński a cappella (1998-2001)
Souvenir I na organy (1999)
Souvenir II na fortepian (1999)
Jesu Christi prostrationes na chór mieszany (1999)
Via crucis na kontratenor, tenor, baryton, recytatora, chór mieszany i orkiestrę (2000)
Dwa motety na Boże Narodzenie na chór żeński (2000)
Divertimento na orkiestrę smyczkową (2000-2005)
Litania II – do św. Klemensa [wersja I] na sopran solo, chór mieszany i orkiestrę smyczkową (2001-2002)
Litania II – do św. Klemensa [wersja II] na sopran solo, chór mieszany i organy (2001-2002)
Trzy modlitwy prawosławne na chór żeński (2001-2003)
Stadium na fortepian (2002)
Hommage à Edith Stein na chór mieszany (2002)
Haiku na sopran i fortepian (2002)
Elogium – pomordowanym w Katyniu na baryton, wiolonczelę (lub fagot), dzwony i orkiestrę smyczkową (2002-2005)
Symfonia nr 2 – Festinemus amare homines na dwa soprany solo, dwa chóry mieszane, dwa fortepiany i orkiestrę (2002-2005)
Ave maris stella na chór mieszany (2003)
Psalmus 102 na chór mieszany (2003)
Moai na flet solo (2003)
Litania III – do Męczenników Międzyrzeckich na sopran, skrzypce, chór mieszany i orkiestrę smyczkową (2003)
Exsultet na sopran, mezzosopran, chór żeński i orkiestrę (2003)
Gloria Gentis – Beatus vir Zygmunt Szczęsny-Feliński na chór żeński (2003)
Salvete flores Martyrum na dwa chóry żeńskie, dwa fortepiany i perkusję (2004)
Kwartet smyczkowy nr 3 (2004)
Offertorium na organy (2004)
Sinfonietta na orkiestrę smyczkową (2004)
Veni Creator na dwa chóry mieszane (2004)
Messa per voci e fiati (2004)
Pearl of Wisdom na dwa fortepiany (2005)
Magnificat na wiolonczelę i chór mieszany (2005)
Concerto for String Orchestra (2006)
Divertimento na orkiestrę kameralną (2006)
Trinity concerto na orkiestrę (2006)
Magnificat and Nunc dimittis na saksofony, perkusję, chór mieszany i smyczki (2007)
Terra nova et caelum novum [wersja I] na chór mieszany i smyczki (2007)
Nunc dimittis na chór mieszany (2007)
Terra nova et caelum novum [wersja II] na chór mieszany (2007)
Concertino for piano and brass (2007)
Un cadeau na czelestę, marimbafon, klawesyn, fortepian i organy (2007)
Souvenir III for marimbaphone (2007)
Souvenir IV for harpsichord (2007)
Souvenir V for celesta (2007)
Et expecto resurrectionem mortuorum na sopran, mezzosopran, baryton, chór mieszany i orkiestrę (2008)
Miserere na sopran, chór mieszany i orkiestrę (2008)
Two funeral psalms na chór mieszany (2008)
Genome na orkiestrę smyczkową (2008)
Piano Concerto (2008)
Utopia na orkiestrę (2008)
Piano Trio (2008)
Sacerdos et Pontifex [wersja I] na chór mieszany, małe organy i wielkie organy (2008)
Sacerdos et Pontifex [wersja II] na chór mieszany i organy (2008)
Małe concertino no. 1 na wiolonczelę i fortepian * (2008)
Laudate Dominum na chór żeński i organy (2009)
Pięć żałobnych pieśni kurpiowskich [wersja I] na chór mieszany (2009)
Salve Regina na dwa chóry mieszane (2009)
Adagietto na dużą orkiestrę smyczkową (2009)
Concertino for Organ and Brass (2009)
3rd Symphony – Symphony of Angels na sopran, chór i orkiestrę (2010)
Missa de Maria a Magdala na sopran, baryton, chór, organy i orkiestrę * (2010)
Luctus Mariae na sopran, mezzosopran, klawesyn i orkiestrę smyczkową (2010)
Pięć żałobnych pieśni kurpiowskich [wersja II] na chór mieszany i orkiestrę (2010)
Cena Domini na na chór mieszany (2010)
Responsoria Tenebrae na sześć głosów męskich (2010)
Icon na organy (2010)
Dwa sonety po śmierci na baryton i fortepian (2010)
Małe concertino no. 2 na wiolonczelę i fortepian * (2010)
Shakespeare's Sonnet Weary with toil, I haste to my bed (Sonet XXVII) na sekstet wokalny (2015)
literatura wybrana
Łukaszewski Marcin Tadeusz Łukaszewski Paweł.w: Almanach Kompozytorów Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, t. I, Akademia Muzyczna w Warszawie, Warszawa 2004
o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information