30 czerwca 2016
English (United Kingdom)Polish (Poland)

LEGENDA

Gwiazdki * przy tytułach kompozycji oznaczają, że partytura utworu (wydana lub kserokopia rękopisu) znajduje się w zbiorach bibliotecznych Polskiego Centrum Informacji Muzycznej.

Ignacy Jan Paderewski

postać

dnia

Ignacy Jan

Paderewski

Ignacy Jan Paderewski Manru

płyta

dnia

Ignacy Jan Paderewski

Manru

Paderewski Ignacy Jan Manru

kompozycja

dnia

Paderewski Ignacy Jan

Manru

Kozubek Lidia Opera

książka

dnia

Kozubek Lidia

Opera "Manru" Ignacego Jana Paderewskiego

NOWA MUZYKA POLSKA

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

kompozytorzy (W)
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż
Henryk Wieniawski,

skrzypek, kompozytor i pedagog; ur. 10 lipca 1835, Lublin; zm. 31 marca 1880, Moskwa. Jego ojciec Tadeusz był znanym chirurgiem, matka Regina, córka warszawskiego mecenasa sztuki Józefa Wolffa, pianistką. Dom Wieniawskich odwiedzali wybitni artyści, tu odbywały się koncerty, spotkania literackie i dyskusje. Zaważyło to nie tylko na późniejszej drodze życiowej Henryka Wieniawskiego, ale także dwóch jego braci, z których starszy, Julian (pseudonimem Jordan), został pisarzem i publicystą, natomiast młodszy, Józef, poświęcił się karierze pianistycznej.
W wieku pięciu lat Henryk rozpoczal naukę gry na skrzypcach pod kierunkiem Jana Hornziela, ucznia Ludwika Spohra, następnie w tajniki gry na tym instrumencie wprowadzał go Stanisław Serwaczyński, koncertmistrz Opery Budapesztańskiej. W 1843, mając osiem lat, wyjechał do Paryża, gdzie studiował pod kierunkiem Lamberta-Josepha Massarta w Konserwatorium Paryskim, będąc stypendystą cara Mikołaja I. Konserwatorium ukończył jako 11-letni chłopiec w 1846 uzyskując Premier Prix jako najmłodszy laureat w klasie skrzypiec. Po studiach koncertował w Rosji, występował na dworze carskim w Petersburgu, w miastach nadbałtyckich i w Wilnie, gdzie poznał Stanisława Moniuszkę. Koncertując w Niemczech nawiązał znajomość z Karolem Lipińskim, u którego pobierał lekcje prywatne. W 1849 udał się ponownie do Paryża, gdzie w Konserwatorium pod kierunkiem Hipolita Colleta podjął studia kompozycji, które ukończył z wyróżnieniem w następnym roku.
W 1850 rozpoczął, wraz z bratem Józefem, działalność koncertową, występując początkowo we wszystkich większych miastach carskiego imperium, następnie w wielu krajach europejskich, wszędzie wzbudzając nieopisany entuzjazm. Współpracę z bratem zakończył w 1855. Po wielu dalszych sukcesach (w Paryżu, Brukseli, Dreźnie, Londynie i in.) przeniósł się do Rosji i w 1860 otrzymał tytuł Solisty jego imperatorskiej mości, co się wiązało z pełnieniem funkcji solisty w Dyrekcji Teatrów Imperatroskich oraz wykładaniem w Szkole Teatralnej. Został również członkiem Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego: występował jako solista podczas koncertów, kierował kwartetem Towarzystwa, uczył gry na skrzypcach w tzw. klasach muzycznych Towarzystwa, przekształconych w 1862 w Konserwatorium Petersburskie. Według najnowszych danych pracował na stanowisku profesora klasy skrzypiec i zespołów kameralnych w latach 1862 - 1866. Tu swoją kilkuletnią owocną działalnością pedagogiczną stworzył zalążek petersburskiej szkoły skrzypcowej, rozwiniętej przez Leopolda Auera we wspaniałą szkołę rosyjską. Każdego roku przez co najmniej 4 miesiące koncertował w innych krajach Europy.
W 1872, po 12 latach, opuścił Rosję i udał się z Antonim Rubinsteinem na wielkie tournée koncertowe po Stanach Zjednoczonych. W ciągu 8 miesięcy artyści dali 215 koncertów. Wieniawski pozostał w Ameryce do 1874, koncertując m. in. w Kalifornii. Po powrocie do Europy w 1874 podjął pracę pedagogiczną w konserwatorium w Brukseli, jako następca chorego Henriego Vieuxtempsa i kontynuował ją do września 1877; wśród jego prywatnych uczniów był Eugène Ysaÿe. Henryk Wieniawski był zapraszany do współpracy przez znanych wykonawców i prestiżowe instytucje koncertowe. W 1879 ciężko już chory artysta wyruszył w kolejne tournée do Rosji. Zmarł w Moskwie, w domu mecenaski sztuki Nadieżdy von Meck, zaprzyjaźnionej z Piotrem Czajkowskim. Pochowany został w Warszawie na cmentarzu Powązkowskim. W manifestacyjnym pogrzebie uczestniczyło 40 tysięcy osób.

Od 1935 roku odbywa się co 5 lat (z wyjątkiem okresu okupacji) Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego – w 1935 w Warszawie, zaś od 1952 w Poznaniu. Nieprzerwanie od 1960 działa w Poznaniu Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego. Jest ono inicjatorem i współorganizatorem Międzynarodowego Konkursu Lutniczego im. Wieniawskiego, pielęgnuje i upowszechnia pamięć o swoim patronie. Gromadzi dokumenty i pamiątki, jest wydawcą publikacji na temat jego życia i twórczości, organizuje seminaria i konferencje naukowe.
 

aktualizacja: marzec 2016 (Wiktoria Antonczyk)

twórczość

Grand caprice fantastique sur un thème original na skrzypce i fortepian, op. 1 (1846/1847)
Allegro de sonate, presto pour violon et piano concertant op. 2 (1848)
Rondo Russe na skrzypce i fortepian (1848)
Wielki duet na tematy hymnu rosyjskiego A. Lwowa na skrzypce i fortepian (1850)
Grand duo concertant na skrzypce i fortepian (1851)
Kujawiak a-moll na skrzypce i fortepian (1851)
Première polonaise de concert na skrzypce i orkiestrę, D-dur op. 4 (1852)
Adagio élégiaque na skrzypce i fortepian, A-dur op. 5 (1852)
Souvenir de Moscou, deux romances russes na skrzypce i orkiestrę op. 6 (1852)
Capricio-Valse na skrzypce i fortepian, E-dur op. 7 (1852)
Grand duo polonais pour violon et piano concertant, op. 8 (1852)
Romance sans paroles et Rondo élégant na skrzypce i fortepian, op. 9 (1852)
Le Carnaval russe, improvisations et variations humoresques na skrzypce i fortepian, op. 11 (1852)
Deux mazourkas de salon: 1. La champêtre, 2. Chanson polonaise na skrzypce i fortepian, op. 12 (1853)
L’école moderne, etudes-caprices na skrzypce solo, op. 10 (1853-1854)
Fantaisie pastorale na skrzypce i fortepian, op. 13 (ok. 1853)
Koncert I na skrzypce i orkiestrę, fis-moll op. 14 (1853)
Souvenir de Posen na skrzypce i fortepian, op. 3 (1854?)
Thème original varié na skrzypce i fortepian, op. 15 (1854)
Rozumiem, pieśń na głos z fortepianem (1854)
Rêverie na altówkę i fortepian, fis-moll (1855)
Scherzo-Tarantelle na skrzypce i fortepian, g-moll op. 16 (1855)
Légende na skrzypce i orkiestrę, op. 17 (1859)
Deux mazourkas caractéristiques: 1. Obertas, 2. Le Ménétrier na skrzypce i fortepian, op. 19 (ok. 1860)
Romance d'Antoine Rubinstein (1860)
Etudes-Caprices na dwoje skrzypiec, op. 18 (1862)-Koncert II na skrzypce i orkiestrę, d-moll op. 22 (1862)
Fantaisie brillante sur „Faust” opéra de Charles Gounod na skrzypce i orkiestrę, op. 20 (1865)
Polonaise brillante na skrzypce i orkiestrę A-dur op. 21 (1870)
Souvenir de San Francisco na skrzypce i fortepian (1874)
Gigue na skrzypce i fortepian, e-moll op. 23 (ok. 1876)
Fantaisie orientale na skrzypce i fortepian, a-moll op. 24 (1876)
Zołotaja rybka (?)

literatura wybrana
Grabkowski Edmund, Henryk Wieniawski 1835 – 1880. Kalendarium, Towarzystwo Muzyczne im. H. Wieniawskiego, Poznań 1986
Grabkowski Edmund, Henryk Wieniawski, Interpress, Warszawa 1985
Grigorev Vladimir, Henryk Wieniawski. Życie i twórczość.Tłum. I.Winiarska, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, Poznań 1986
Jazdon Andrzej, Henryk Wieniawski. Katalog tematyczny dzieł: dzieła wszystkie, Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego, Poznań 2009
Suchowiejko Renata, Henryk Wieniawski: kompozytor na tle wirtuozowskiej tradycji skrzypcowej XIX wieku, Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego, Poznań 2005
Suchowiejko Renata, Henryk Wieniawski: wirtuoz w świetle XIX-wiecznej prasy, Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego, Poznań 2011
o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information