polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
XXV Festiwal Muzyki Kameralnej „Kwartet Śląski i jego goście”
15–26 listopada 2017, Katowice
„Mózg Festival”
XIII Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej i Sztuk Wizualnych
XII Międzynarodowy Festiwal im. Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego
17 listopada - 3 grudnia 2017
Jubileuszowy AŻ Festiwal
24 listopada – 10 grudnia 2017, Łódź
Nadzwyczajny koncert z okazji Roku Feliksa Nowowiejskiego „Profesor Mieczysław Nowakowski in memoriam”
24 listopada 2017, Warszawa
Finał Festiwalu „Obrazy z Conrada”
26 listopada 2017, Warszawa
Mistrzowie instrumentalistyki w cyklu koncertowym „Środa na Okólniku”
29 listopada 2017, Warszawa
Muzyka fortepianowa twórców z warszawskiej uczelni muzycznej
3 grudnia 2017, Warszawa
„Od Elsnera do Moryto”
4 grudnia 2017, Warszawa
I Międzynarodowy Konkurs Duetów Organowych „Per organo a quattro mani”
15–20 kwietnia 2018, Nowy Sącz

omówienia utworów (S)

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T V W X Z Ł


Lutosławski Witold

Sonata fortepianowa


PWM, Kraków 2004, s. 46 (partytura)
Sonata fortepianowa należy do najwcześniejszych utworów Witolda Lutosławskiego. Powstała w 1934 roku, podczas studiów kompozytora w Konserwatorium Warszawskim. Lutosławski nie opublikował Sonaty za życia, bowiem traktował utwór raczej jako świadectwo swych możliwości kompozytorskich w czasie studiów, niż dojrzałą kompozycję.
Sonata w wyraźny sposób nawiązuje do muzyki francuskiej początku XX wieku – głównie Claude’a Debussy’ego i Maurice’a Ravela. Wpływ impresjonistów widoczny jest przede wszystkim w charakterystycznym kształtowaniu linii melodyczno-harmonicznej, bazującej w większości na rozłożonych akordach. Ponad dwudziestominutowa kompozycja, zachowuje tradycyjny podział na trzy części – szybka-wolna-szybka (I. Allegro, II. Adagio ma non troppo, III. Andante-Allegretto-Andantino). Sonata jest swego rodzaju świadectwem umiejętności pianistycznych Lutosławskiego, komponował ją bowiem z myślą o sobie jako wykonawcy. Po raz pierwszy Sonata została wykonana publicznie w 1935 roku, na popisie uczniów Konserwatorium, zyskując pochlebne recenzje.
Piotr Rytel o Sonacie pisał: „W dziele tym widzimy przejaw niezmiernie sympatycznego, na szlachetnym podłożu opartego talentu twórczego. W Sonacie uderza przede wszystkim skłonność do kontemplacji, szczerość wysłowienia się i – rzecz nader charakterystyczna – zupełny brak uganiania się za efektami natury zewnętrznej; zwłaszcza starannie zdaje się unikać Lutosławski wszelkich brzmień masowych, w osnowie swej pospolitych.” („Gazeta Warszawska”, 16 II 1935 r.)
Utwór został opublikowany 10 lat po śmierci Witolda Lutosławskiego przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne.