polmic logo 2009 250

newsletter
FB 50
XXV Festiwal Muzyki Kameralnej „Kwartet Śląski i jego goście”
15–26 listopada 2017, Katowice
„Mózg Festival”
XIII Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej i Sztuk Wizualnych
XII Międzynarodowy Festiwal im. Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego
17 listopada - 3 grudnia 2017
Jubileuszowy AŻ Festiwal
24 listopada – 10 grudnia 2017, Łódź
Nadzwyczajny koncert z okazji Roku Feliksa Nowowiejskiego „Profesor Mieczysław Nowakowski in memoriam”
24 listopada 2017, Warszawa
Finał Festiwalu „Obrazy z Conrada”
26 listopada 2017, Warszawa
Mistrzowie instrumentalistyki w cyklu koncertowym „Środa na Okólniku”
29 listopada 2017, Warszawa
Muzyka fortepianowa twórców z warszawskiej uczelni muzycznej
3 grudnia 2017, Warszawa
„Od Elsnera do Moryto”
4 grudnia 2017, Warszawa
I Międzynarodowy Konkurs Duetów Organowych „Per organo a quattro mani”
15–20 kwietnia 2018, Nowy Sącz

omówienia utworów (W)

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T V W X Z Ł


Baird Tadeusz

Wariacje bez tematu



na orkiestrę symfoniczną

(1962)

10'13"


POSŁUCHAJ


wydanie drukiem: Polskie Wydawnictwo Muzyczne SA, Kraków

Utwór powstał na zlecenie Komisji Zamówień, Zakupów Dzieł Sztuki oraz Stypendiów Twórczych przy Ministerstwie Kultury i Sztuki. Kompozytor potwierdził teatralny rodowód tego utworu, jednak nie wskazał tytułu konkretnej sztuki. Wariacje są przeznaczone na wielką orkiestrę symfoniczną.

Zasygnalizowana w tytule forma utworu łączy myślenie sonorystyczne z tradycyjnymi kategoriami syntaktycznymi (motywami, frazami). Konstrukcję całości można wyrazić schematem: ABA1B1, w którym A jest wstępem, A1 – bruistyczną kulminacją całości, B i B1 – chwilami wyrazowego złagodzenia budowanymi przez skameralizowane wystąpienia orkiestry. Ogólną zasadą konstrukcyjną jest prezentacja quasi-improwizowanego tematu w partii solowej na tle „plamy" barwowej realizowanej przez mniejszą lub większą grupę instrumentów.

Kompozycja ta wskazuje na zainteresowanie Bairda techniką wariacyjną oraz techniką sonorystyczną. Jest to utwór istotny w jego dorobku, co nie zostało zauważone przez krytyków tuż po prawykonaniu w ramach VI „Warszawskiej Jesieni” w 1962 roku, lecz potwierdzone w roku następnym za sprawą pierwszego miejsca na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu. Wyrazem szczególnej popularności tego utworu jest jego wersja baletowa pt. Hagaromo w choreografii Hyo Takahashi (Tokio 1967).

źródło: www.baird.polmic.pl