07 grudnia 2016
English (United Kingdom)Polish (Poland)
Alicja Gronau

postać

dnia

Alicja

Gronau

- XXIth Century Polish Choral Music

płyta

dnia

-

XXIth Century Polish Choral Music

Gronau-Osińska Alicja (red.) Almanach Kompozytorów Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. Tom I i II

książka

dnia

Gronau-Osińska Alicja (red.)

Almanach Kompozytorów Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. Tom I i II

Logowanie



JSTOR online

JSTOR
Chcesz wejść?
Skontaktuj się z nami!

 

z historii muzyki polskiej

Ogiński Michał Kleofas

Ogiński Michał Kleofas, działacz polityczny, skrzypek, kompozytor i pisarz; ur. 25 września 1765, Guzów koło Warszawy; zm. 15 października 1833, Florencja. Gry na skrzypcach i klawikordzie oraz teorii i generałbasu uczył się u Józefa Kozłowskiego w Guzowie. Od 1782 pobierał lekcje gry na skrzypcach u Ivana Mane Jarnovića w Warszawie. Podczas późniejszych pobytów za granicą korzystał ze wskazówek udzielanych mu przez skrzypków-wirtuozów – Giovanniego Battistę Viottiego (1798) i Pierre’a Baillota (1810).
Nie zamierzał być zawodowym muzykiem. Już w wieku 21 lat rozpoczął działalność polityczną jako poseł na sejm i zwolennik króla Stanisław Augusta Poniatowskiego, od którego otrzymał godność komisarza skarbu Wielkiego Księstwa Litewskiego. W latach 1790-91 odbył jako dyplomata podróż do Hagi, Amsterdamu i Londynu. Celem jego misji było rozszerzenie kontaktów handlowych Polski z Europą Zachodnią drogą morską. Uczestniczył w pracach Sejmu Czteroletniego (1788-92), nie był jednak zwolennikiem Konstytucji 3-go Maja. W 1793 sejm powierzył mu stanowisko podskarbiego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Należał do grupy polityków, którzy podpisali traktaty rozbiorowe z Rosją i Prusami, ale w 1794 wziął udział w powstaniu kościuszkowskim – dowodził własnym pułkiem strzelców konnych. Po upadku Wilna przedostał się do Warszawy, a po bitwie pod Maciejowicami wyjechał do Wiednia i dalej do Wenecji. Odrzucił otrzymaną od dowódcy okupacyjnych wojsk Aleksandra Suworowa propozycję powrotu do Polski, czego konsekwencją stała się konfiskata jego majątków. Przez kilka lat działał aktywnie na emigracji. W latach 1797-98 przebywał w Paryżu, gdzie poznał osobiście Napoleona Bonapartego. Pod koniec 1801 uzyskał zgodę na powrót do Rosji pod warunkiem złożenia przysięgi wierności carowi Aleksandrowi I. Zamieszkał wówczas w Zalesiu koło Wilna. Podczas kampanii 1812 przyjął postawę lojalną wobec Aleksandra I. Po 1812 związał się ze środowiskiem inteligenckim i kulturalnym Wilna, organizował przedstawienia i koncerty, był prezydentem Towarzystwa Typograficznego i członkiem Towarzystwa Dobroczynności. W 1823 osiadł na stałe we Florencji.

WAŻNIEJSZE KOMPOZYCJE:

– fortepianowe:
26 polonezów na 2, 3, i 4 ręce, w tym F-dur „Todespolonäze” (1792), c-moll „Pożegnanie”, G-dur sopra un tema di Caraffa, G-dur na 3 ręce, d-moll, a-moll „Pożegnanie Ojczyzny” (1794)
mazurki
walce
kadryle
menuet
galop
marsze, w tym Marsz wojskowy dla legionów polskich w Lombardii

– na głos i fortepian:
romanse, w tym Le réveil do słów kompozytora

– opera:
Zélis et Valcour ou Bonaparte au Caïre w 1 akcie

 

o naskontaktnasi mecenasi

Copyright © 2002-2011 Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.

Informujemy, że strona polmic.pl korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z polityką prywatności. Użytkownicy naszego serwisu mogą określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w swojej przeglądarce. Korzystając z naszej strony, wyrażają oni zgodę na używanie cookie.

Akceptuję pliki cookie z tej strony.

EU Cookie Directive Module Information