Polmic - FB

indeks osób (F)

A B C D E F G H I J K L Ł M N O P R S T U V W Y Z

Hieronim Feicht, ur. 22 września 1894 w Moglinie (k. Gniezna), zm. 31 III 1967 w Warszawie; muzykolog, kompozytor, członek Zgromadzenia Księży Misjonarzy. Studia teologiczne (1914-1918) odbył w Instytucie Teologii Ojców Misjonarzy w Krakowie. Jednocześnie uczył się gry na organach, fortepianie oraz teorii pod kierunkiem Bolesława Wallek-Walewskiego. W roku 1916 otrzymał święcenia kapłańskie. Edukację muzyczną kontynuował w latach 1919-1922 studiując grę na organach, kontrapunkt i kompozycję pod kierunkiem Mieczysława Sołtysa, w Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie. W 1922 roku rozpoczął studia muzykologiczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie u Adolfa Chybińskiego. Już po trzech latach (1925) uzyskał na wydziale filozoficznym tytuł doktora na podstawie dysertacji pt.: Kompozycje Religijne Bartłomieja Pękiela. Rok 1927/28 spędził we Fryburgu, gdzie na uniwersytecie, pod kierunkiem Petera Wagnera specjalizował się w zakresie chorału gregoriańskiego. W 1946 habilitował się broniąc rozprawy pt.: Ronda Chopina. W 1954 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1961 – profesora zwyczajnego.
Działalność muzykologiczną rozpoczął w 1925 roku na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie gdzie był asystentem przy katedrze muzykologii oraz prowadził zajęcia z chorału gregoriańskiego. Rok 1926/27 spędził w Wilnie pełniąc funkcję dyrektora tamtejszego gimnazjum niższego. Po powrocie ze studiów we Fryburgu został zatrudniony w Konserwatorium Krakowskim, gdzie prowadził zajęcia z historii muzyki, form muzycznych i chorału gregoriańskiego (1929/30). W latach 1930-1932 wykładał historię i teorię muzyki w Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W związku ze sporami toczącymi się wokół działalności ówczesnego rektora, Karola Szymanowskiego, wraz z nim i innymi pedagogami, zrezygnował z tego stanowiska i wyjechał do Bydgoszczy. Spędził tam dwa lata (1932-1934) pełniąc funkcję dyrektora gimnazjum, po czym powrócił do pracy wykładowcy w konserwatorium w Krakowie (1934-1939). W czasie okupacji przebywał w Olczy pod Zakopanem i nie zaprzestał swojej działalności, nauczając młodzież na tajnych kompletach. Tuż po wojnie, w 1946 roku podjął się organizacji Katedry Muzykologii na Uniwersytecie Wrocławskim, którą kierował do 1951. Jednocześnie pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu (1948-1952). W 1951 nawiązał, trwającą do końca życia, współpracę z Zakładem Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego. Początkowo prowadził wykłady z historii muzyki polskiej, zaś w 1958 został kierownikiem Katedry Historii Muzyki Polskiej. Prowadził także wykłady na Uniwersytecie Poznańskim (1953/54). W 1956 zorganizował Katedrę Muzyki Kościelnej przy Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego - tą placówką kierował do ostatnich lat życia. Wypromował wielu magistrów i doktorów (10) oraz recenzował prace magisterskie i doktorskie powstające na uniwersytetach w  Warszawie, Lublinie, Poznaniu i Wrocławiu.
Był postacią znaną i cenioną nie tylk w Polsce, ale i poza jej granicami. Uczestniczył w wielu kongresach międzynarodowych, m.in. w Kongresie Mozartowskim w Wiedniu (1956), w Chopinowskim w Warszawie (1960), hymnologicznym w Lüdenscheid oraz Międzynarodowego Towarzystwa Muzykologicznego w Salzburgu (1964). Współpracował z redakcją encyklopedii Musik in Geschichte und Gegenwart, ale której opracował szereg haseł z zakresu muzyki polskiej. Od 1952 roku kierował, założonym przez swojego mistrza, Adolfa Chybińskiego, „Wydawnictwem Dawnej Muzyki Polskiej". Redagował także monumentalną serię „Antiquitates Musicae in Polonia”. Po objęciu Katedry Muzyki Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim, wraz z Zofią Lissą, zorganizował Ośrodek Dokumentacji i Inwentaryzacji Zabytków Muzycznych, którym kierował od 1957. Działalność tego Ośrodka przyczyniła się do wspaniałych odkryć, które zmieniły obraz historii muzyki polskiej. Przez całe życie działalność naukową łączył z obowiązkami wypływającymi z przynależności do Zgromadzenia Księży Misjonarzy – pracował jako nauczyciel i duszpasterz, komponował muzykę dla misjonarskich chórów.
Hieronim Feicht był aktywnym członkiem wielu stowarzyszeń naukowych. Zasiadał w Zarządzie Dolnośląskiego Towarzystwa Muzycznego (1947–1949); od 1948 działa w komisji muzykologicznej Polskiej Akademii Nauk; w 1948 został członkiem Związku Kompozytorów Polskich: w latach 1955–1956 pełnił funkcję wiceprezesa; należał do rady naukowej Towarzystwa im. Fryderyka Chopina (od 1960); działał w podkomisji muzyki kościelnej przy komisji liturgicznej Episkopatu (od 1959); był członkiem komitetu nauk o sztuce Polskiej Akademii Nauk (1963), zaś od 1964 członkiem rady naukowej Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk Za swoją działalność został uhonorowany wieloma odznaczeniami i nagrodami, m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1951), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955), doroczną nagrodą Związku Kompozytorów Polskich(1961), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1964).
Twórczość (polski):