Polmic - FB

kompozytorzy (D)

A B C D E F G H I J K L Ł M N O P R S T U W Y Z

Jacek Domagała,

kompozytor, pianista i organista; ur. 19 sierpnia 1947, Szczecinek. Studiował kompozycję w klasie Witolda Szalonka, grę na fortepianie pod kierunkiem Olgi Dąbrowskiej oraz grę na organach u Heinza Wunderlicha. Po otrzymaniu stypendium Oskara i Very Ritter-Stiftung w Hamburgu, uczestniczył w kursach mistrzowskich prowadzonych przez Györgi Ligetiego.

Poza twórczością kompozytorską występował jako pianista, specjalizując się w muzyce kameralnej i wokalnej, oraz jako organista, grając koncerty preferujące programowo dzieła J.S. Bacha w Niemczech, Szwajcarii, Polsce i Danii.

Jest laureatem nagrody Borysa Blachera w Berlinie oraz George'a Muffata w Salzburgu.

Jego twórczość obejmuje utwory orkiestrowe, chóralne, solowe i kameralne.

Jacek Domagała obecnie mieszka i tworzy w Berlinie.

 

aktualizacja: styczeń 2017 (wa)

twórczość

Wczesne utwory Jacka Domagały powstały pod wpływem zainteresowań kompozytora twórczością J.S. Bacha, jazzem oraz aleatoryką. Kolejny etap twórczości Jacka Domagały jest silnie związany ze Szkołą Wiedeńską (Schönberg, Berg, Webern), która wywarła decydujący wpływ na kształtowanie się swoistego języka muzycznego oraz technikę kompozytorską, nazywaną przez twórcę „neoserializmem".

Organizacja substancji muzycznej oparta na zasadach strukturalizmu ukazuje homogeniczność w większości krótkich, precyzyjnie akcentowanych, wbudowanych w gęstą harmonikę o różnorodnej barwie, linii melodycznych. Bazują one najczęściej na materiale dwunastu dźwięków, wykorzystujących również oprócz małych kroków interwałowych, ich przestrzenną rozpiętość o zmiennym metrum, bogatej rytmice i maksymalnie zróżnicowanej dynamice z priorytetem uzyskania jak największej głębi wyrazu dźwięku. Kompozytor stosuje normy ścisłej notacji z użyciem kreski taktowej pozwalającej mu precyzyjnie budować frazę oraz formę, dystansując się wobec aleatoryki, techniki wykorzystanej fragmentarycznie jedynie we wczesnych utworach. Kontakt z tradycją wiedeńskiego modernizmu preferującego technikę kompozycji serialnej, będącej zdaniem twórcy najważniejszym wydarzeniem muzycznym XX wieku, spowodował nie tylko ewolucję języka muzycznego Jacka Domagały, lecz przede wszystkim wpłynął na nowy sposób kształtowania muzycznej narracji oraz na rodzaj ekspresji, korzeniami sięgającej tradycji postromantycznej.

 

kompozycje

Continuum na orkiestrę smyczkową (1980)
Trzy preludia na fortepian (1981)
Chorale na orkiestrę symfoniczną (1982)
For Five na orkiestrę smyczkową (1983)
Kwartet smyczkowy nr 1 (1984)
Muzyka kameralna na instrumenty solowe i perkusję (1985)
Pater noster na chór mieszany a cappella (1986)
Tryptyk na orkiestrę symfoniczną (1987)
Magnifikat na mezzosopran i wielka orkiestrę (1988)
Cztery krótkie utwory na orkiestrę symfoniczną (1989)
Sonata na fortepian nr 1 (1990)
Psalm 25 na chór mieszany a capella (1991 )
Odłamki na flet, wiolonczelę i fortepian (1993)
Kwartet smyczkowy nr 2 (1995)
Trzy inwencje na fortepian (1996)
Sonata na fortepian nr 2 (1997)
Two Pieces na orkiestrę smyczkową (1999)
Crystals na flet, klarnet, skrzypce, altówkę, wiolonczelę i fortepian (2000)
Concertino na fortepian i 8 instrumentów dętych (2001)
Elegia na głos, klarnet, trąbkę, puzon, skrzypce, altówkę, wiolonczelę i dzwonki do słów Krzysztofa Kamila Baczyńskiego (2002)
Flashback na wiolonczelę solo (2003)
Kwartet smyczkowy nr 3 (2006)
Laudate Dominum na chór mieszany a cappela (2007)
Trzy pieśni na głos i fortepian (2008)
Struktury na orkiestrę symfoniczną (2011)
Nokturn na chór mieszany i fortepian (2013)
Vier Dialoge na flet i orkiestrę smyczkową (2014)
Normandie na wielką orkiestrę (2015/16)