Polmic - FB

indeks osób (Z)

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V W Y Z Ł

Tadeusz A. Zieliński, muzykolog i krytyk muzyczny; ur. 22 maja 1931, Warszawa; zm. 25 lutego 2012, tamże. Studia muzykologiczne ukończył w 1957 roku na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1957-60 był redaktorem „Ruchu Muzycznego”. W 2006 roku otrzymał Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

twórczość

Tadeusz A. Zieliński był muzykologiem o wybitnym dorobku, cenionym zarówno w kraju, jak i za granicą, świetnym znawcą muzyki XX wieku, przede wszystkim polskiej, ale też światowej. Wyjątek stanowią prace Ostatnie symfonie Czajkowskiego z 1955 roku oraz wydana w 1993 roku znakomita praca Chopin – życie i droga twórcza, przetłumaczona na francuski w 1995 roku i na niemiecki w 1999; Chopin... nagrodzony został w 1996 roku w Paryżu prestiżową nagrodą „Le Prix des Muses” Stowarzyszenia Krytyków Le Salon du Livre i MUSICO-RA.
Książki Tadeusza Zielińskiego o muzyce współczesnej cechuje połączenie dogłębnej znajomości omawianych dzieł (utrzymanych w bardzo zróżnicowanej stylistyce) z rozległą wiedzą o kulturze i historii najnowszej, wiedzą pozwalającą na błyskotliwe i przekonujące interpretacje drogi twórczej omawianych kompozytorów. Widać to zarówno w pracach bardziej specjalistycznych, jak np. Koncerty Prokofiewa (1959), Style, kierunki i twórcy XX wieku (1972), Spotkania z muzyką współczesną (1975) czy Problemy harmoniki nowoczesnej (1983) – te trzy ostatnie książki funkcjonują jako podręczniki akademickie, jak i w znakomitych pracach biograficznych, takich jak Bartók (1969, przekład niemiecki 1973, drugie wydanie w Szwajcarii w 1989), O twórczości Kazimierza Serockiego (1985), a zwłaszcza w wyjatkowo cennej książce Szymanowski. Liryka i ekstaza (1997) i poświęconej najpopularniuejszmu polskiemu kompozytorowi książce Dramat instrumentalny Pendereckiego. Prace Tadeusza Zielińskiego, wydawane starannie przez renomowane Polskie Wydawnictwo Muzyczne w Krakowie, cechuje połączenie najwyższych kompetencji naukowych (analiza, dokumentacja) z polotem interpretacyjnym, barwnym stylem i pięknym językiem. Rzadkie połączenie talentu popularyzatorskiego z dogłębnością podejścia i świetnym warsztatem naukowym decyduje, że jego prace są popularne nie tylko w Polsce, ale i w świecie, dzięki tłumaczeniom na języki obce. Większość tych prac należy do kanonu podstawowych lektur muzykologicznych, a niektóre są głównym źródłem wiedzy w świecie o twórczości polskich kompozytorów XX wieku.

literatura wybrana

Podstawową jednostką muzyki jest utwór Z Tadeuszem A. Zielińskim rozmawia Mieczysław Kominek, "Ruch Muzyczny" 2006 nr 17, s.8-12

publikacje

książki

Dramat instrumentalny Pendereckiego, PWM, Kraków 2003
Bartók, PWM, Kraków 1969 (tłum. niem. Zurych 1973, Monachium 1989)
Byt i względność (pod pseudonimem Antoni Domaniewski), Warszawa 2002
Chopin - życie i droga twórcza, PWM, Kraków 1993 (tłum. franc. Paryż 1995)
Koncerty Prokofiewa, PWM, Kraków 1959
O twórczości Kazimierza Serockiego, PWM, Kraków 1995
Ostatnie symfonie Czajkowskiego, PWM, Kraków 1955
Problemy harmoniki nowoczesnej, PWM, Kraków 1985
Spotkania z muzyką współczesną, PWM, Kraków 1983
Style, kierunki i twórcy muzyki XX w., COMUK, Warszawa 1972
Szymanowski Liryka i ekstaza, PWM, Kraków 1997